Vandaag bracht ik bijna de hele namiddag door op de vloer met een kindje van zes maanden oud. Hij lag in een box op dienst, terwijl zijn mama en oma later zouden langskomen. Toen ik de kamer binnenkwam, begon hij spontaan te lachen en klom op me om te knuffelen. Voor een moment vergat ik de hectiek van de dienst – de piepjes van de monitoren, het constante geroezemoes – en was er alleen ruimte voor ons.
Ik waste hem, verzorgde hem, gaf hem eten en speelde met hem. Elke handeling deed ik met aandacht, omdat ik wilde dat hij zich gezien en comfortabel voelde. Zijn nageltjes knippen, zijn huid insmeren met Zwitsal – ik ben zelf echt zot van die geur – en hem zachtjes vasthouden voelde bijna als een klein moment van teruggaan naar mijn eigen kindertijd. Het is grappig hoe zo’n simpele geur je ineens helemaal kan meenemen naar vroeger.
Ondanks zijn ziekte en alle buisjes en draadjes straalde hij energie en plezier uit. Het was indrukwekkend om te zien hoe een kind in zo’n situatie toch volop kan reageren op aandacht en aanraking. Voor mij is dit waarom ik dit werk doe: het gaat niet alleen om de verzorging, maar om de verbinding, het creëren van een moment van rust en plezier te midden van een drukke dienst.
Samen spelen, lachen en gewoon even aanwezig zijn – dat zijn momenten die de dag lichter maken, voor hem én voor mij. Toen mama en oma uiteindelijk binnenkwamen, keek ik nog even toe hoe hij zich veilig nestelde bij hen. Het was een middag die me eraan herinnerde dat aandacht en zorg verder gaan dan een lijstje taken. Soms zijn het juist deze kleine, pure momenten die het verschil maken.